گزیده اشعاری از همایون عالمی

در مدح مولانا جامی هروی

ای ایــــــــزد تـــــوانــــا: ورد دل زبــانی

خــود فـــاطری و پاکی پنهـان ولی عیانی

قــــدر کـــرامت تـــو از عقل ما برونست

بـــر فکــــر کـــوته ما بخشا که می توانی

اول توئی و آخــــر بــــاطن توئی و ظاهر

پیدا ز قــــدرت خــــود غـــائب ز دیدگانی

مــــا و نــــدایـــی یـــارب در مسجد کلیسا

غـــافل از آنکه هرجا هروقت و هرمکانی

ای حکــــــم انیی تــــو صورتگر دو گیتی

خلـــقت گـــــر عظیمی نقـــــاش کهکشانی

حمـــد بیــــان و صفت انـــدر زبان نگنجد

بگـــذر ز ضعف عقلم آنی که خــود بدانی

حـــالا درود گـــویم بــــر ذات پـاک احمد

بالا ببــــــر مقــــامش چــون یار دوستانی

اینک بیــــان دارم تـــــوصیف راد مردی

ای: نــور الدین جـــامی نـوری ز آسمانی

در از لغــات ریـــزی شهد شکر سخن را

امــــواج بحــــر معنــی آورده در بیـــانی

استــــاد عبدالــــرحمـــان ابن نظـامــدینی

در شــرع در تصوف خــورشید اخترانی

فـــاخـــر ابـــو حنیفه از شــرح فقه تو باد

چندان فصیح و روشن نغـزی خوشزبانی

پیش پــــدر نشستـی در راه حـــق پرستی

آمــــــوختی و رستـــی پاینده چون نمانی

خــــوش بـــوده فطرت تو علم ذکاوت تو

ذات و کــــــرامت تو خوشبخت بیگمانی

فخـر هـــــرات و جامـی در رفعت مقامی

درنظم خوش نظامی درعقل خوش عنانی

در مجلس الغ بیگ تـوصیف تو چنان شد

زآنســــــوئی آمو دریـا چون تو نیامد آنی

هــــرجـــا معلمانت از عقل تو به حیرت

استاد عاجــــز آمـــــد استــــاد آن زمانی

در مکـتب طـــــریقت شاگــــرد نقشبندی

در علــــم عقل معنی چون بحر بیکرانی

آن خـــواجه سعد الدین شد پیر پیشوایت

در صف عـــارفان هم جاوید بس بمانی

برگشت به فهرست