گزیده اشعاری از همایون عالمی

مهمان

دانـــــی کــــه صدایــــی تــــو آرام کند جانم

ای پاک ســــــرشت من بــــاز ای سـرخوانم

دیـــــدم رخ زیبــــایت و آن چشــــم فریبایت

بــــا قــــامت رعنــــایت، کن ســـایه بدامانم

گـــــویند کـــه دلهــــا را، راهیست به دلهای

کردی تـــو ثبوت اینهم تا شعری تری خوانم

قــــربـــــان دل پــــاکت آواز شکـــــر ناکت

مــــی ریز تـــــو از تاکت بر خوان پریشانم

بگــــرفتی تو مامم را برغنچه ات از نکهت

بــــــازآ و صفـــا آور در کلبـــه یــی ویرانم

گــــــویا ادبستــــانی نــــی نــــی شکرستانی

یـــا بلبـــــل بستــــانی میـــدانــــی که میدانم

از لعـــــل طـــــربناکت شیــــرین غزلی آور

ابیات تـــــرا ســــازم، من حــــــاشهء دیوانم

تا خاک قــــــدومت را بـــــر دیده کنم سرمه

بــــازآ بـــه ســــر چشمــم ای مژه و مژگانم

گــاهـی غزلت سازم گه بیت و گهی مصراع

تصویــر تـــــــو بـــرآرم از کلـــک سخندانم

تـــا آمـــــدی و رفتـــی کـــی ز آمدنت گفتی

از شکــــوه دری سفتـــی تا ســاختی حیرانم

بفـــرصت نشـــانت را ای ذخت ادب فـــرما

تــا بــا تـــــو سخن گــــــویم ای بلبل مستانم

دیوان { همایونشاه} ازعشق چه لبریز است

دانـــــی به زبــــان خود جز عشق نمی رانم

برگشت به فهرست