به عزم توبه

بــــه عزم توبه سحــــر گفتم استخـــاره کنــم

بهـــار توبه شکن میـــرسد چــه چــاره کنـــم

سخـــن درست بگــــویم نمی تـــوانم دیـــــــد

کـــه میخورند حریفان و من نظــاره کنــــــم

بـــه دور لاله دماغ مــرا علاج کنیــــــــــــد

کـــه از میخــــانه بزم طــرب کنــاره کنــــم

ز روی دوست مرا چون گل مـــراد شگفـت

حـــوالت سر دشمن بـــه سنگ خـاره کنـــم

به تخت گـــل بنشانم بسی چـــــو سلطانـــی

ز سنبل و سمنش طـــوق و پـــــاره کنـــــم

گـــدایی میکده ام لیــک وقت مستی بیـــــن

کـــه ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنــــــم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شــــاه

پیالـــه گیرم و از شوق جــامه پاره کنـــــم

مر ا که نیست ره و رسم فتنـــه پرهیـــزی

چرا نـــدامت رند و شراب خواره کنــــــم

ز باده خــوردن پنهان ملــول شـد حـــافـظ

به بانگ بربط و نی رازش اشکاره کنــــم