بیاید بیاید که گلزار دمیده

بیـــائید بیائیــد کـــه گلـــزار دمیــــــده ست

بیائیـــــد بیـــائیــد که دلدار رسیـــــــده ست

بیاریـــد به یکبار همـــه جـان و جهـــان را

به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده ست

بران زشت بخندیــد که او نــــاز نمـــایـــــد

بران یـــار بگــرید که از یار بریــــده سـت

همـــه شهر بشورید چو آوازه در افتــــــــاد

که دیوانه دگـــر بار ززنجیر رهیــــده سـت

بکـــوبید دهلهــا و دگــر هیــچ نگــو ئیــــــد

چه جای دل وعقلست؟ که جان نیزرمید ست

چه روزیست چه روزیست چنین روزقیامت

مگر نامه اعمال ز آفاق پریـــــــــــــده سـت

خموش باش خموش باش مکن فاش مکن فاش

مخور غـــوره و مفشاء که انگور رسیده ست