اشعــار

باز مردی از تبار میهنم...

چهـــــره ای آیینــه دار میهنـــم افسوز رفت

کاظمی، آن شهســــــوار میهنـم افسوز رفت

دست و پای ملتی را بـــــاز هم بشکسته اند

باز مـــــردی از تبــــــار میهنم افسوز رفت

آه چون امروز ملت باز هم در خون نشست

قهـــــرمان سر بــــه دار میهنم افسوز رفت

دسته دسته شاخه ها را ماتمش افسرده است

یک چمن گـــــل از بهار میهنم افسوز رفت

کــــــاروان اشکها در چشمها جوشد که باز

آخـــــرین محمل ســـوار میهنم افسوز رفت

 از صلاح الدین جویا