اشعــار

کسی بنـــــام مهــر به دل خفته بود.. چه شد

گلی بــــه رنگ محبت شگفته بـــود چه شد

صدا چــــــرا ز سینه بــــاز بـــر لبم نرسید

و لب پـــــر از سخنان نگفته بــــود چه شد

چـــو اشک جــــاری من این زمان خشکید

دری کـــــه دل به تمناش سفته بود چه شد؟

و بــر درخت زنده گی دیگر نماند بار امید

شکست شاخه ولی باز گو که رود چه شد؟

بگــــو بــــــرای افقهـای خـــوب چشمانش

کسی کـــه خوبترین شعر میسرود چه شد؟

از صلاح الدین جویا