اشعــار

دعــآ

دیشب تـــــرا به تسبیح خـود کردم آشنا

ای غــــایت حضور مــــــدام دعای ما!

تابید پرتــــوی زلبــــــم تا بــــه دانه ها

از گرمی ی حلاوتِ نـــــام ِ تو در دعا

هر دانـــه سبحه از دم نامت بکلک من

پــــــروانه سان گشود پرو بال در هوا

حـرفم اگــــــر گزافه نباشد به اعتراف

آئینه است نام تـــــو در سینه ها ، خدا!

صد قفل بستـــه باز شود در نگاهِ چشم

باری به ســــــوز دل بکند نام تو صدا

آلاب و جذبــه نیست در آوا و ذکریکه

تا عشق تـــو به مجمر آن نیست همنوا

برچیــــده گل بنـــــام تو در باغ آرزو

ای قـــــامت نمــــاز و عروج نیاز ما!

گلبـــــرگهای ذکر تو بشکفته هر دمی

در مــــــزرعِ جبین من آوان سجده ها

یارب چـه لذتیست که سر پیش پای تو

با عجز خــم شود، شکند کبر و قلّه ها

بالا ترین شکوهِ ادب، سر نهادن است

در آستــــــان بنده گی ی حضرتِ خدا

یارب پذیر بنده گی ی ما بــــه پیشگاه

ای ذات اقدس، ایتو نـــوا بخش بینوا!

دارد سعادت اشک ندامت به دیده اش

تا بر دمی دوباره به دل سوز و آه مـا

از سعادت پنجشیری