اشعــار

غزل

مـبـاد کـس بجهان هـمچو  مـن دچار فـراق

که نیسـت هیچ اثری برمن از بهار فــراق

گـرت هـوای وصـا لـش بســر بـودای دل

 بیـا بـسـوزتـوپـروانـه واربـه نـار فــــراق

جنـون بسر چـونداری مرو تو در ره عشـق

 و گــرنـه می خلد بپـای دلـت خــارفـــراق

بخون  همی تپد این دل ز عشق آن محبوب

ازآن زمان که شده دوست هجر و یار فراق

بســان شــمع شـدم آب و کـس نـمـی دانــد

که دل چو مـرغ اسیری شـده شکار فــراق

بـدشــت  سـیـنه دلــم از غـمـت هـمی نـالـد

چو بلبلی که بود رو زوشب نـــزار فـــراق

از ظاهر شاه عارفی بسمل