اشعــار

منتظرت نیستم

دیگــــر منتظرت نیستم، دیگر شب را رهــا کردم

دیگر هر لحظه و هر دم، ترا از خویش جدا کردم

دیگــــــر در باور من نیست، اگر بارها غزل گفتم

تـــو آن فتــــان دنیایی، فریبـــــایی، فـریب خوردم

چو یک مهتاب نگاهم کرد، که شبها محو او گشتتم

در این بـــــازار بــــد نامــــی، یزد عشق گر بودم

هزار بار از خدا خــــواستم،چقدر خـــدا خدا کردم

بـــرهنه پـــــای دنیــایم، فهیمــــم، مـــــــرد ِتنهایم

دل پــــــــر درد فهمیده کـــــه بایــــد بیقراری کرد

اگـــــر رنجیــــده خــــاطر شد،نگارم برده از یادم

مرنجــــان این دلِ پــــر درد را تـا من غزل گویم

نه از امروز و دیـــروزها، من از روزِِ ازل گویم

بهــــانــــه بـود شعــــر من، حقیقت درد دل کردم

کـــــه شاید مـــــرهمــی باشد بروی زخمِ ناسورم

اگـــــر بلبل میخــــواند کــه با من همصدایی کرد

او از عشق ناله میکــــرد و من هم از یار شیرینم

بهشت و آب زمـــزم را حـــــرام باشد بر آن کس

چقدر ظاهر فریب بوده،خدایا گوش کن تو فریادم

سوالِ بی جــــواب من اگر در خـاطرت حک شد

برو خــــوشبختِ دنیا شو کــــه من مجنون دنیایم 

حـــــدیث تکـــدرختِ پیــــــرم و هر عابر خسته

ستـــــم دیــــــدم منِ مجنون،مبـــارک باد میگویم

اگــــــر عاشق شـــدی جانا، نیآموز بی وفایی را

اگــــــر آهی کشـــم از دل، به عالمسوزی آشنایم

از ضیا امیر زاده