اشعــار

نالهء بی انتها

ز بهـــر آمدن عید ار چــــه خـــرسنــدم

از آن بـــه بودن چنــد روز روزه پابندم

چه حاصلم بود این عید جامهء نو نیست

و شــــاد نیست ز بیــــــداد فقر فر زندم

حکایتیست بـــه نابــــــود سفرهء افطار

ز درد بی خبـــران بهر خویش میخندم

گـــــدای هدیه ستانم غریب غربت غم

کــــه وتر روزه بـــود تعنهء خداونـدم

بـــه همتی که مرا از گدائیم ننگ است

بـدست کوتهء ـخواهش همیشه در بندم

صلات و روزهء ما از کجـا قضا دارد

که حکم شرع تو زا هد همی دهد پندم

بگو به روزه برو عید را بگـو که میا

که رفت وآمد شانرا به خویش نپسندم

نمـاز عید سزا وار روزه داران است

جنـــازه ام بگــــذارید زنـده هر چندم

از حضرت ظریفی