از مــــا پیــــام وصل تهـــــی کرد جای ما

آخــــر بــــه ما رســــد ز جــانان دعای ما

مـــــوج گهـــر خجالت جـــــولان کجا برد

از سعـــــی نارســــا به ســــر افتاد پای ما

با نــــرگست چـــــه غرض تمنا دهد کسی

دیدیــــم سرمه ای کــــه نگه شد صدای ما

دامــــان نازت از چـــــه تغافل شکسته اند

کــــز ما پــــــر است آینه ی بی صفای ما

سرمـایه ی حباب به غیر از محیط چیست

آب تــــو آب ما و هـــــوایت هــــــوای ما

پهلـــو تهـی نمــــــودن دریاست ساز موج

خود را ز خــود دمی به در آر از برای ما

وارستـــــه ی تعلـــــــق زنار و سبحه ایم

نیـــرنگ این دو رشتــــــه ندوزد قبای ما

بــرجستـــــه نیست پلـه ی میزان خامشی

یــارب به سنـگ سرمه نسنجی صدای ما

حـــــرف طمع مبــــاد بـرون آید از لباس

مطلب به خـــــرقه دوخت سوال گدای ما

گوهر همـان برون محیط است در محیط

با مــــا چـه مــــی کند دل از ما جدای ما

بیـــدل بـه وضع خلق محال است زیستن

بیگــانگـــــی اگـــــر نشــــــود آشنای ما

برگشت به فهرست