آخـــر ز فقــــر بر ســـر دنیـــــا زدیـــــم پا

خلقـــــی به جـــاه تکیـــــه زد و ما زدیم ما

فــرقی نداشت عزت و خواری درین بساط

بیـــــدار شـــد غنــــا به طمع تــــــا زدیم پا

از اصل، دور مـــانـــد جهانی به ذوق فرع

ما هـــــم یک ابگینه بـــــه خــــارا زدیم پا

عمــــریست طعمه خـــــــوار هجوم ندامتیم

یارب چــــرا چــــو مــــوج به دریا زدیم پا

زین مشت پــــــر که رهـزن آرام کس مباد

بـــــر آشیــــــان الفت عنقــــــا زدیــــــم پا

قــــــدر شکست دل نشناسی ستمکشی ست

مـــــا بی خبــــر به ریزه ی مینــــا زدیم پا

طــــی شد به وهم عمر چـه دنیا چه آخرت

زین یک نفس تپش بــــه کجا هـــا زدیم پا

مـــــژگــان بسته سیر دو عالم خیال داشت

از شــوخی نگـــــه به تمـــــاشــــا زدیم پا

شــــرم سجــــــود او عرقی چند ساز کرد

کــــز جبهــــه ســـــــودنی به ثریا زدیم پا

وامــاندگـــی چـــو موج گهر بی غنا نبود

بـــر عالــــمی ز آبلــــه ی پــــا زدیـــم پا

چــــون اشک شمــع در قدم عجز داشتیم

لغـــــزیدنی کـــــه بر همه اعضا زدیم پا

بیـدل زبس سراسر این دشت کلفت است

جــــز گرد بر نخاست به هر جا زدیم پا

برگشت به فهرست