براتعلی فدایی

 

استاد فدایی شاعری است که خود را از هیچ قوم و نژادی نخوانده و شعرش متعلق به مردم افغانستان بوده است. فدایی شاعری صلح دوست و منادی حقیقی کرامت ها و ارزشهای والای انسانی است و از تباهی و نیستی، جنگ و برادر کشی و نفــــاق و مردم آزاری نفرت بی امـــان خود را در لابلای ابیاتی نغز ابراز داشته است.

فدایی از پنج سالگی در مسجد زادگاهش نوشتن و خواندن را فرا گرفت از ده سالگی به مطالعه کتب روی آورد و در دوازده سالگی، دیوان شعرای کهن را میخواند از سال 1334 خورشیدی شعر های فدایی در روز نامه اتفاق اسلام و مجله ادبی هرات به چاپ میرسید.

در سال 1349 شمسی مدیر فواید عامه ولایت بادغیس شد؛ در سال 1352 خورشیدی باز نشسته شد، در این سال محفلی به نام انجمن دوستداران سخن دایر کرد که حدود چهل عضو داشت. در اسد سال1385 شمسی با خانواده اش به ایران کـــوچید، در سال 1365 هجری شمسی با تنی چند از اعضای سابق انجمن باری دیگر آن را احیائ کرد.

مجموعه شعر (( حریم راز )) فـدایی در سه بخش با نــــام های (( فریاد خون )) ، (( گنج اسرار )) و (( راز سخن )) به چاپ رسیده است.

فدایی اکنون در هرات به سر می برد، اگر چه استاد فدایی در هرات روزگار میگذارند، اما متاسفانه باید گفت که تا هنوز خانه بدوش بوده و در خانه کرایی زندگی میکند و این خانه بدوشی تنها به استاد فدایی خلاصه نمی شود اگر احصائیه گیری شود به یقین که اکثر نخبگان عرصه های علم و دانش و ادب در هرات در خانه های کرایه ای و با یک عالم مشکلات اقتصادی عمر با برکت خود را سپری میکنند. امید است که خداوند بزرگ ضمیر های بی احساس را عاطفه بخشد تا قدر و عزتمندی مشعلداران علم و معرفت را درک نموده تا باشد با روحیه عالی بدون ، دغدغه خانه بدوشی بهترین و بزرگترین اثار علمی ، ادبی ، هنری و تاریخی را به نسلهای اینده این سامان بیادگار بگذارند.