صدر الدین ربیعی

 

صدر الدین ربیعی از فوشنج پوشنگ ( زنده جان حالیه ) هرات و ازمعــــاصرین سعدی شیرازی و از شعرای بسیار مقتدر قرن هشت هجری است. این دانشمندا و شاعر بزرگ در سال 671 هجـری قمری تولد و در نزدیک ملک شمس الدین کرت عز و تقرر داشت.

ربیعی بــــه وزن شاهنامه فـــــردوسی و به خـــواهش ملک فخرالدین کـــــرتنامه را نــوشت متسفانه در گذر زمـــــان و حوادث تلخ ( کرت نامه ) این شـــــاعر گرانمایه از بین رفت بجـــــز یک تعداد ابیات کــــه سیفی هـــــروی در تاریخ خــــــود قید کرده است دیگر چیزی بـــــدست نیست. این دانشمند به اثـــــــر سعایت حریفان مدتی در زنـــــدان انداخته شـــــــــــده  ومــــوصوف در ساــــل 702 هجـــــری قمری در کنج زنــدان وفات کـــــــرده است.

او در وصف بهار و طبیعت چنین داد سخن می کند.

به بـــــرج حمـــل مهر بنمود چهــر

زمین گشت آراسته چـــــــون سپهر

هـــــوا بــــوی مشک تتاری گرفت

زمین بکســـر ابر بهـــــاری گرفت

همه باغ و گلــزار و بستان و کشت

شد از خرمی جانفزار چـون بهشت

گـــــــل و لاله و نرگس و ارغوان

بر آور و بــــــاروگــــــــر بوستان

سر ســـــــرو آزاد بـــالا گــــرفت

میــــــان چمن بلبـــــل آوا گـــرفت

درخشیــــــد لالـــــــه بستان چراغ

همه ببوی مشک آمد از باغ و راغ