شهید بلخی

 

 ابـــوالحسن شهید بن حسین بن جهودانكی بلخی ، او را سهیل و علــــی نیز نوشته ‌انــد. از بزرگـــان، شاعران، متكلمان و حكمـــای عهد خــــود بوده است. عوفی نظم اشعار عــــربی را به او نسبت داده است و قطعه‌ای عــــــربی هم منسوب به او آورده است.

شهید بر حكمت و فلسفه تسلط داشتــــه و این از اصطلاحات و افكـــــاری كه در اشعارش آورده است پیداست. وی با محمد بن زكــــــریای رازی بحث و منــــــاظراتی در مسائل فلسفی از جملــــه لذت، سكون، حركت، معاد و علــــــم خدا داشته است و هر دو در رد و نقض یكدیگـــــر مطالبی نوشته ‌اند.

از ممدوحان او امیر نصرسامانی و ابوعبدالله محمــــد بن احمد جیهانی را ذكـــر كرده ‌اند. شهید جز در شعــــــر و فلسفه در خط هم استاد بود:

خط نویسد كه بنشناسند از خط شهید/ شعر گوید كه بنشناسند از شعر جریر (فرخی)

وفات شهید بلخــــی را به سال 325 نقل كرده اند و رودكی در مرثیه او گفته است:

كاروان شهید رفت از پیش/ آن ما رفته گیر و می اندیش

                           از شمار دو چشم یك تن كم/ وز شمار خرد هزاران بیش