ا ز متون تا ریخ کهن گو ئش ها ی مــرد می سر زمین پر با ر فرهنگ و د ا نش آ ریا زمین که روز گا ری خــرا سا نش

می نا مید ند خبر مید هند ـ که ا ند رین د یا ر معر فت پرور دهقا ن مــر د ی متجر ب و با تد بیر در یکی ا ز روزها ی نسق

بذ ر گند م تیر ما ه سا ل با نیرو ی د و با زو و گا و و نو ک تیز تیش آ هنین کند ه خو یش د ل ز مین را میشکا فت و د ا نه

د انه گند می بذ ر گو نه د ر آ ن می ا فشا ند تا روز و روز گا را ن د یگــر ی بتوا ن ا ز آ ن ثمر ی چیند ـ ا ند ر ین لحظه

شخم نا گها ن تیش کند ه گا ورا نی آ ن به زمین فرو رفت چا له عمیقی پد ید ا ر گر د ید کهن مر د د هقا ن پیشه د ید ه به

چا له د وخت در تر صد نگاهش بر ق زر ها ی سر خ چشما نش را خیر ه سا خت و د ا نست که گنجی ا ز زر سیم مقا بل

دید گا نش نمود ا ر گر د ید ه ـ گا وا ن جو غ کر د ه را کنا ر زد و خو د بر پلو ش زمین نشست تا سیما ی آ یند ه گنج طلا

و نقر ه را د ر ذ هن خو یش مجسم سا زد که فــر د ا آ ن د ر د سر ی بر ا یش با ر نیا ید و آ نگا ه سر را د ر گر یبا ن

تفکر فر و بر د ه و تما م اورا ق زند ه گی خو یش را د ر ذ هن و ر ق زد و سر انجا م به پا خا ست و دست ا ز کا ر کشید

و با گا و ان غلبه کا ر خو یش ره بسو ی خا نه نمو د همینکه پا ی کهن مــر د رو سن ضمیر د ر خا نه طنین ا ند ا ز شد

پیره زنش ا ز کنا ر چر خ ریسیند ه گی بلند شد ه و به استقبا ل مــر د خو د رفت تا ا ز ن پذ یر ا ئی کند با یک نگا ه سیما

شوهر را آ شفته د ید جو یا ی ا حوا ل پیر مر د شد ـ دهقا ن دو ر ا ند یش هر چند کو شید تا را ز د رون را پنها ن کند ا ما

پر سشها پیا پی ز ن ا ورا وا د ا ر سا خت تا نها یتاً چیز ی بگو ید سر انجا م مر د مد بر با تد بیر ا یکه با خو د اند یشید ه

بو د لب به سخن گشو د و گفت ـ نپر س ز ن که امر وز بر من چی گذ شت چا شت که ا ز گا و را نی ما ند ه شد ه بو د م گا و ها را به چر ا گذ ا شتم و خو د د ر زیر د ر ختی لختی بخو ا ب رفتم که اند کی ما ند ه گی ا م کم شو د نه خو ا ب بود م و

نه بید ا ر د ر حا لت نیمه خو اب و نیمه بید ا ر نا گها ن احسا س کــر د م که ا ز پشتم چیز ی بیر و ن میا ید ـ لحظه

نگذشت که د ید م کلا غ سفید ر نگی ا ز پشتم بیر و ن جهید و به آ سما ن پر وا ز کـــر د من ا ز آ ن لحظه به بعد د ر

اندوه ام که بر من چی گذ شت ـ

نیو ش ا ین سخن ا ند یشمند ا نه پیر مــر د پیر ه زن سا د ه د ل را بد نیا با و ری ها ی صا د قا نه اش کشید و ا ند و نا ک

اش سا خت ـ تا اینکه شب فر ا ر سید ز ن کهن سا ل با د نیا ی از تفکــر سر بر با لین خو ا ب گذ اشت ـ فر د ا آ ن شب

پیر ز ن که ا ز غصه و ا ند و ه د ر خو د می پیچید و بد نیا حیر ت آ ور زما نه خو یش فر و ر فته بو د اما با یک کلا م

ذهنی که گو یا آ خر زما ن شد ه و پر ید ن کلا غ هم ا ز تن آ د میز ا د نشا نه ا ز آ مد ن قیا مت است خو یشتن را تسلی

مید ا د و همد می میخو ا ست که د می ا زین غم بیا سا ید اند رین اند یشه بو د که را هی خا نه همسا یه شد و زن

همسایه که همسن و سا ل و یگا نه غمگسا ر پیر زن د ر نا ملا یمت ها ی ز ند گیش به شما ر میا مد بنا به رسم همسایه

ه د ا ری بسا ط قصه پر د ا زی را پهن نمو د و مقا بل هم نشسته و چلم غصه کم کن و قصه شنو را با تنبا کو بر گ د ر

میا ن گذ ا شتند و آ نگا ه با فر و بر د ن د و د د ر حلقو م قصه و ا ر گر ه د ل را گشو د ند و ا ز د ر ی سخن بمیا ن

آ ور د ند ـ تا ا ینکه کلا غ سخن پیر زن ا ز د لش پر ید و شر گفتر ین غصه د ل را با آ ب و تا ب غمگیینا نه که قضیه

د یر و زی شو هر ش بود با همد ل خو یش د ر میا ن گذ ا شت و گفت ـ و همز با نش شنید و اما چی شنید نی ـ گو یا که او

تنها نشنید ا نگا ر که حر ف پیر زن آ وا ی د ر خود د ا شت که ا ز آ ن لحظه به بعد طنین اند ا ز هر بر زن و کو ی شد ه

و نقل قصه گو و قصه پر د ا زا ن حلا جگر محا فل خو ا ص و عا م گر د ید ـ همین بو د که آ هسته آ هسته با حفظ کیفیت

آ ن قو س صعود ی خود را پیمو د ه و عد د یک کلا غ به چهل کلا غ ر سید ـ تا ا ینکه حا کم شهر از ا ین د ا ستا ن

حیر ت آ و ر و تد بیر منشنا نه د هقا ن آ ز مو ن د ید ه آ گا هی یا فت و حکم ا حضا ر ش را بد ر با ر صا د ر نمو د ـ