|
آئین
خــدا
گـــــر فريـــــــبد
مردم چشـمم بياری
بـارها
از که
بايد داشت چشـــــــم
مــردی عيار ها
خانه
بردوشم قـــــــــبای
خود کجــا برافگنم
برزميــــــــــنم
نيست جايی جز ستيغ
دارهـا
کو ،
کجا شد ، گوهر يکدانه
در بازار عشق
جز
متــــاع قلب ويران
در کف غمخوار ها
در
کــنار مکر و بازار
دغا ، خر مهره ماند
قدر
گــــوهـر کس نداند
در صدف طرار ها
تا
نـــگه را سکهً
چشمــــــــان او
بيتاب کرد
می
تپم در
آتـــــــــــــش
مواج آن شرار ها
عشق
آئين خـدا و توتيای
چشـــــــم مـــاست
گر
فريبد چشـــــم مردم
بعد ازين هم بار هـا
از قهار عاصی |
