بهار هرات

بهار شـد که شود گلشن آب و رنگ پذیر

به دام مـوج هوا بلـبلان شوند اســـــــــیر

زعکس چهرهء ساقی که ماه انجمن است

کند پیالهء می آفتـــاب را  تســــــــــــخیر

بـهار حســــن چنان کار کرد در همه چیز

که خنده بر دهن غنچه می زند لب تــــیر

درین بهار جماد آنقدر رطوبـــــــت یافت

که نوک ســــوزن برگردد از لباس حریر

عجب مدان ز شــــــــمال بهار پیر هرات

که خون کُشــــــته شود لاله بر دم شمشیر

درین دیار که فیضش ز شرح بیرون است

درین بهار که وصفــــــش نمی شود تقریر

شـــــکفت در چمن خاطرم گل غزلــــــی

که عندلیب شد از ناله مرغ روح  ظهــــیر

از ناظم