|
باز
ماندگی
هـــــرگز باور
نکــــردم
در زمین بــی
زمـــانگی را
اینک زمــــانه در من
آشیـــــانه مــــی
بندد
و لای انگشت
هـــــایم
تخم هــــای سیاه و
سپید میگذارد
که باورش کـــــرده
ام به باروری
و زنانگی
اینک زمـــانه در من
فریــاد میشود
در خـــــون من مــی
نشیند
با خــــــون من مــی
آغازد
فرصت هـــــای تـــرد
بیـــداری را
به ظرافت ثـــانیه
هـــا
خــــــون مـن است
وای کــــه بر آن
پــــا ننهی!
مـــــادرانگی را
به زمـــــانه حرمت
بگـــــذار
به فــــرزانگی
از
حمیرا نکهت
|
