دلــــبرو دلشكــــار و بــــادارم

زمــــن آزردهء خـــــــبر دارم

از تـــــو بــــــاشد اميد بسيارم

رس بفـــــــريادم ای دل آزارم

بعيـــادت بيـــــا كــــــه بيمارم

اشك حســـرت ز ديــده ميبارم

ای بت سر و قـــد و مــه سيما

بگذر از جــــرم من برای خدا

از ســـــر ياری و ز روی وفا

بار ديـــــگر رخت به من بنما

بعيــــادت بيــــــــا كــه بيمارم

اشك حـسرت ز ديـــده ميبارم

قــدمی رنجـــــه گر سويم آری

دهــــــد اجر تو حضرت باری

مـــــی كنم پيشت اينقدر زاری

ای طبيب از رهء وفـــــا داری

بعيــــادت بيـــــا كــــــه بيمارم

اشــــك حسرت ز ديـده ميبارم

دم مــــــردن رسيده كــــار من

همچو جـــــان آی در كنار من

عــــــذر بپزير دلشكــــــار من

اگر هستی تــــو يــــار يار من

بعيـــــادت بيـــــا كــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديده ميبـــــارم

ز فــــراق رخت خزان شده ام

زار و بيمـــار و ناتوان شده ام

تيربــودم ز غــــم كمان شده ام

چه بگويم كه من چسان شده ام

بعيــــــادت بيــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــــده ميبارم

ايكه بـــــودی تو بـا من همخانه

گـــــه تو ميگفتی گه من افسانه

تو بـــدی شمع و من چو پروانه

پنجــــه ام كــــاكل تورا شـــانه

بعيـــادت بيــــــا كـــــه بيمـارم

اشـــك حسرت ز ديده ميبــارم

مدتی شد كــــه رفته ای ز برم

سايه ات را گــرفته ای ز سرم

نــــگرفتی تو روزكــــی خبرم

از فراق تو گــــــل زده جگرم

بعيـــــادت بيــــــا كــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

كردی در وصل خود بد آموزم

تــــا بكـی چشم در رهت دوزم

به اميد تـــــــو شب شود روزم

شب زهجرت چوشمع ميسوزم

بعيـــــــادت بيا كـــــــه بيمــارم

اشك حسرت ز ديــــــده ميبارم

تـــــرك من ترك سرگرانی كن

از دلت دور بــــــد گمــانی كن

انــــــدكی لطف و مهربانی كن

گر نخـــــــواهد دلت زبانی كن

بعيــــــادت بيـــــا كه بيمــــارم

اشك حـسرت ز ديــــده ميبارم

درد من را دوا تــــو ميبــاشی

مـــــرضم را دوا تو ميبــاشی

بمن آب بقــــــا تـــو ميبـــاشی

بـــر من توتيـــــا تو ميبـــاشی

بعيــــــادت بيـــــا كـــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

ای بت مــــــه لقــــای شيرينم

بخــــدا برده ای دل و دينـــــم

ســـوی در روزهــاست ميبينم

انتظـــار تـــــو تابكـــــی شينم

بعيـــــادت بيـــــا كـــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

بلب من رسيـــــد جـــــان من

زار شــــد جسم ناتــــوان من

نامـــــی ماندست از نشان من

تــــوی هم روح هم روان من

بعيــــادت بيــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــده ميبارم

پای كـــــو تا بـــرد لب جـويم

روی بــــــــا آب ديـده ميشويم

نيست كس خودبخود سخنگويم

بـــوريائيست زيــــر پهلــــويم

بعيــــــادت بيــــا كــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

من ندارم قـــرين و دل سوزی

پرسشم را نكـــرد كس روزی

قسمتــم نيست روز فيـــروزی

نيست برمرگ مـن كفن دوزی

بعيـــادت بيــــا كــــه بيمـــارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

بــــاری بنمـــای روی نيكویت

تــــا ببينم بچشــــــم دل سويت

ســـرمن را بنـــــه به زانويت

جــــــان دهم زير تيغ ابرويت

بعيـــــادت بيـــــا كـــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــده ميبارم

بتـــــو من آشنــــــا ی ديـرينم

بهتر استــــــی زجـان شيرينم

خبــــر هستـی ز كيش و آيينم

رحـــم بنمــــای بگذر از كينم

بعيـــــادت بيــــــــا كـه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

چون مســـافر درين ديار تو‌ام

زنده از نـــكهت بهــــار تو ام

سبب عـــــزه افتخـــار تــو ام

بخدا جــــــان من بكــار تو ام

بعيـــــادت بيــــــا كـــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

ريخت برروی خاك برگ وبرم

آتش عشق سوخت خشك و ترم

گل زد از داغ پــــــارهء جگرم

ناله دارم تو گويی نوحـــه گرم

بعيـــــادت بيـــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

ســــــر من درد می كند بسيار

پــــای من رفته است از رفتار

گشته ام همچـو صورت ديوار

بيتو هستم ز زنــــدگی بيـــزار

بعيــــادت بيــــا كه بيمــــــارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

گمشـــده پيش تــــو ليـاقت من

شسته ای دست از رفـاقت من

گرچه ميرنجی از شكـايت من

طاق گرديده است طـــاقت من

بعيـــــادت بيــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــده ميبارم

گر بيــــای تو چيست معذوری

يا كه برحسن خويش مغروری

من بغم ســــوختم تو مسروری

چه بود حاصلت از اين دوری

بعيــــادت بيـــا كــــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

چقــــــدر دوری ای دلارامـــم

نــــــرسد بر تـــو پيك و پيغامم

‌از غمـت سوخت پخته و خامم

رفتــــه از ياد تـــــو مگر نامم

بعيـــــادت بيــــا كــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

‌از تـــو دارم اميـــد غمخواری

چــــونكه ديرينه مشفق و ياری

غايبانه بــــه من نظـــــر داری

بيخبــــر نيستــــــی خبر داری

بعيـــــادت بيـــا كـــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

من بنـــــام تــــــو صاحب نامم

می شنـــاسند خـاص و تا عامم

تــويی اسلام و مـن هم اسلامم

هش و گوشم نمانده ســر سامم

بعيــــادت بيــــا كـــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

تـــار گــــــرديده جسم زار من

شــــده ا‌م لاغــــر ای نگار من

بتو مـــــی باشد افتخــــــار من

شد خـــــــــزان موسم بهار من

بعيـــــادت بيـــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

ديده پراشك وچهره ام زرد است

تن مـــــن در شكنجهء درد است

پيش چشمم جهان پرازگرد است

يعنی از زنده گی دلم سرد است

بعيـــــادت بيــــا كــــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــــده ميبارم

از مـــــريضی سرم ببالين است

تن من همچــــو شير قالين است

فرصتم بين عصر و پيشين است

درحضورتوعرض من اين است

بعيـــــادت بيــــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــــده ميبارم

در بـــــرم دل طپيـــدنـــی دارد

مـــــرغ روحـــــم پريدنی دارد

‌اجـــــل من رسيـــــدنــــی دارد

عرض حـــــــالم شنيدنــی دارد

بعيــــادت بيـــــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــــده ميبارم

هست خـــــوراكم آب تركـاری

گاه گــــــاهی انـــــار قندهاری

خيزم از جــای خـود بدشواری

نـــــاله دارم ز بی پــــرستاری

بعيـــــادت بيـــــا كـــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

عشقـــری تــــو زنــــده ميباشد

گــــل براه تــــو چـــنده ميباشد

مـــــرغ روحش پــرنده ميباشد

همچـــــو آب رونـــــده ميباشد

بعيــــــادت بيـــــا كــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــده ميبارم

عشقــــری بی ديــاريی يار است

عشقری بی طبيب وغمخواراست

عشقری را حيــــات دشوار است

عشقری بی گـل رخت خار است

بعيــــــادت بيـــــا كـــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديــــــــده ميبارم

در دهــــــانم گره زبان شده است

الكن از نطق ‌از بيــــان شده است

بار بـــــارم بكــــاروان شده است

دل من كنــــده از جهان شده است

بعيــــــادت بيــــــا كــــــه بيمارم

اشك حسرت ز ديـــــــــده ميبارم

از عشقری