یار بیوفـــــا

راستی را یار مــــا با گــــوش دل نشنید حیف

چــون به شیوهء دروغ خـــویش مینازید حیف

نقص او را شمــهء اظهار کـــــردم خسته شد

خیر را گفتم بــــــوی امــــا زمن رنجید حیف

نیگویی میکردمش افسوس بــــد بینی نمـــــود

رشته مهـــر و محبت از میان ببـــــرید حیف

پینه اندر جــــامه اش میدوختم با خـــــون دل

دامن را از جهالت عــــــاقبت بــــدرید حیف

علت ویرا بـــــآب دیــــــده میـــــــــدادم صفا

در عوض او خاکرا با صــــورتم پاشید حیف

روی خود را از بساط صدق گردانیــد و رفت

راه نا همواری تـاریکی بخود بــــگــزید حیف

بسمل از آنکس کــــــــه تـو امید یاری داشتـی

سیلی از نــــا امیدی بـــــر رخت کوبیـد حیف

از بسمل بادغیسی