درويشي نزد عباس دوس كه از گدايان مشهور عرب است آمد كه مرا در گدايي تعليمي ده، كه چون به آن عمل كنم تا از فقر و فاقه خلاص شوم، گفت: پنجه اي از كاغذ بساز و برسينه خود چسبان، و چهل روز در آفتاب برهنه تن سير كن، تا بدنت از تاب آفتاب سياه گردد، بعد از آن بديه جمعي از ابلهان در آي، و در مسجد ايشان سه شب احيا كن، ودر شب چهارم وقت سحر فرياد بكش كه خضر عليه السلام را ديدم، و او مرا نظر كرد، و دست مبارك به سينه من نهاد، و چون مردم نزد تو آيند و آن نشانه پنجه بر سينه تو بينند، مريد شوند و خدمتها كنند، او آن حيلت بجاي آورد و يك ديه را مريد خود كرد و مقصود او به حصول پيوست، و از جفاي فقر و فاقه باز رست.

اعرابي را گفتند پير شدي و عمر خود به هدر دادي. توبه كن و حج بگزار. گفت پول يندارم كه به حج

 بروم. گفتند خانه‌ات را بفروش. گفت آنگاه اگر باز گردم كجا منزل كنم و اگر باز نگردم و مجاور كعبه شوم آيا خداوند نخواهد گفت كه اي پس گردني خورده چراخانه خود را فروختي و آمدي در خانه من منزل كردي؟

"اعرابی را پيش خليفه بردند. او را ديد بر تخت نشسته و ديگران در زير ايستاده.
گفت: السلام عليک يا الله.
گفت: من الله نيستم.
گفت: يا جبرائيل.
گفت: من جبرائيل نيستم.
گفت: الله نيستی؛ جبرائيل نيستی؛ پس چرا بر آن بالا تنها نشسته ای؟ تو نيز در زير آی و در ميان مردمان بنشين."