رباعیات عمر خیام

یک قطـــره آب بــود با دریــــــا شد

یک ذره خـــاک با زمین یکتــا شـــد

آمــد شدن تو اندرین عالــــــم چیست

آمد مگسی پدید و نا پیــــــدا شـــــــد

یک جام شراب صــد دل و دیــــن ارزد

یک جــرعه می مملکت چیــــــــن ارزد

جــز باده لعل نیست در روی زمیــــــــن

تلخــی که هـــزار جــان شیریــــن ارزد

یاران مــوافق همـــه از دست شدنــــــــد

در پای اجــل یکان یکان پست شــدنــــــد

خـــوردیم ز یک شراب در مجلس عمـــر

دوری دو سه پیشتــر زما مست شـدنــــــد

هم دانه امیـــد به خرمن مـــــانــــــــــد

هم باغ و سرای بـــی تو و مـــن مانــد

سیم و زر خویش از درمــی تا بجــوی

با دوست بخـــور گر نه بدشمن مــانـــد

هـــرگــز دل مــن ز علــم محــروم نشد

کم مــاند ز اسرار کــه معلـــوم نشـــــد

هفتـــاد و دو سال فکر کردم شب و روز

معلومم شد کــــــه هیچ معلـــوم نشــــــد

هـــر راز که انـــدر دل دانـــا باشـــد

بایــد که نهفتـــه تر ز عنقــا بــــاشـــد

کانـــدر صدف از نهفتــگی گــــردد در

آن قطره کــه راز دل دریــــــا بــاشـد

هـــر صبح که روی لالـــه شبنــم گیـرد

بالای بنفشه در چمـــن خـــم گیــــــــرد

انصاف مـــرا ز غنچـــه خوش مــی آید

کو دامن خویشتـــن فـــراهم گیـــــــــرد

ای دوست بیـــــا غــم فـــردا نخـــوریم

وین یکــدم عمــر را غنیمت شمـــریـــم

فردا کـــه ازین دیر فنا در گــــــذریـــم

با هفت هـــــــزار سالگــان سر بسریـم

بر خیــزم و عـــزم باده نــــــاب کنـــم

رنگ رخ خـــود به رنگ عنـــاب کنـم

این عقل فضول پیشه را مشتــی مـــــی

بر روی زنـــم چنانـــکه در خواب کنـم