رباعیات عمر خیام

بـــر مفرش خـــاک خفتگان می بینـــــــم

در زیر زمیـــن نهفتگان مـــــــی بینــــــم

چنـــدانکه به صحــــرای عدم مـــی نگرم

نا آمدگـــان و رفتــــگان مـــــــی بینـــــــم

چــون نیست مقام ما در ایــن دهــــر مقیم

پس بی مــی و معشوق خطائیست عظیـــم

تا کـــی ز قدیــم و محدث امیــــدم و بیــم

چون من رفــتم جهــان چه محدث چه قدیم

من مـــی نه بهــر تنگدستــی نخـــــورم

یا از غم رسوایی و مستــــی نخــــورم

من می ز برای خـــوشدلی می خـوردم

اکنــون که تــــو بر دلم نشستی نخــورم

هـــر یک چندی یکـــی بــرآید کــه منـــم

با نعمت و با سیم و زر آیــــــد کــه منــم

چــــون کارک او نظـــام گیـــــرد روزی

ناگـــه اجل از کمین بـــرآیــــد که منــــم

از دی کـــه گـــذشت هیچ ازو یــاد مکـــن

فردا کـــــه نیامـــده ست فریاد مکـــــــــن

بر نامـــده و گـــذشته بنیــــــــــاد مکـــــن

حالـــی خوش بـــاش و عمر بر باد مکــن

ای دیـــده اگـــر کــورنهــی گــور ببیــن

وین عالـــم پرفتنـــه و پر شور ببیــــــن

شاهان و سران و سروران زیــر گلنـــد

روهای چـــو مــه در دهـــن مــــور ببین

چون حاصل آدمــــی در این شورستــان

جــز خوردن غصـه نیست تا کنــدن جـان

خــرم دل آنکه زین جهـــان زود بــــرفت

و آسوده کسی کــه خــود نیامد به جهـــان

رنـــدی دیــدم نشسته بــر خنگ زمیـــن

نه کفــر و نه اسلام و نه دنیا و نه دیــن

نه حق و نه حقیــقت نه شریعت نـه یقین

انــدر دو جهان کــرا بود زهره ایـــــن

نتوان دل شاد را بــــه غـــم فـــرسودن

وقت خــوش خـود بسنگ محنت سودن

کس غیب چــه داند که چه خواهد بودن

می باید و معشوق و به کــــــام آسودن