جان دیویی
زندگي اوليه جان ديويي چندان برجسته نبود و
در سالهاي پايين تحصيل در دانشگاه ورمونت
فعاليتهاي هوشمندانه چنداني از خود نويد
نميداد. پس از فارغالتحصيلي چند سالي را در
دبيرستان تدريس كرد و در پيش خود به مطالعه
فلسفه پرداخت و چند مقاله علمي منتشر كرد. در
دانشگاه جانز هاپكينز در بالتيمور در دانشكده
تحصيلات تكميلي ثبتنام كرد و در 1884 درجه
دكتراي تخصصي (PhD)
خود را به دست آورد و بعد در دانشگاههاي
ميشيگان و مينهسوتا به تدريس پرداخت. در 1886
اولين كتاب درسي آمريكايي را در روانشناسي
جديد (با عنوان مناسب، روانشناسي) منتشر كرد
كه كتاب محبوبي بود تا اينكه اصول روانشناسي
جيمز در 1890 آن را از رونق انداخت.
ديويي ده سالي را در دانشگاه شيكاگو گذراند و
در آنجا به يك نيروي حياتبخش در روانشناسي
تبديل شد. يك مدرسه آزمايشگاهي تأسيس كرد، كه
در آن زمان يك نوآوري افراطي در آموزش و پرورش
تلقي ميشد؛ اين مدرسه به عنوان سنگ بنايي
براي جنبش آموزش و پرورش پيشرو عمل كرد. در
1904 به دانشگاه كلمبيا در نيويورك رفت تا
درباره كاربرد روانشناسي در مسائل آموزشي و
فلسفي كار كند و اين نمونه ديگري از جهتگيري
عملي بسياري از روانشناسان كاركردي است.
اهميت ديويي براي روانشناسي به نفوذ او بر
روانشناسان و ساير دانشمندان و تدوين چارچوب
فلسفي براي مكتب جديد فكري مربوط ميشود. وقتي
كه در سال 1904 دانشگاه شيكاگو را ترك كرد،
رهبري جنبش كاركردگرا به آنجل محول شد.
