رباعیات

رباعیاتی از  شاعران هرات

پیچیــــده افعــی بـــه کمنـــدت ماند

آتش بـــه سنــــان دیـــو بندت ماند

انــــدیشه بـــــه جستن سمندن ماند

ابوبکر ارزقی

تـــــا من شــــدم از هوا قرین هوسی

جز نــــاله ز بنــــده بـــرنیامده نفسی

فریاد رسم نیست به غیر از تو کسی

فریاد ز دست چــــون تو فریاد رسی

ابوبکر ارزقی

تـــــا داروی درد تـــــو مـــرا درمان شد

پستیــم بلنــــدی شد و کفــــر ایمـــان شد

جـــان و دل و تن هر سه حجاب ره بود

تن دل شد ودل جان شد وجان جانان شد

امامی هروی

ای سایه! تو مـرد صحبت نور نه ای

رو ماتم خود گیـر کز این سور نه ای

انــــــدیشــــه وصـــل آفتــــاب نرسد

می ساز به این قدر کز او دور نه ای

امیر حسینی سادات

بـــازی بـــودم پریده از عـــــالم راز

باشد که برم ز شیب صیدی بـه فراز

اینجـــا چو کســـی نیافتــم محرم راز

زان در که در آمدم بــــرون رفتم باز

خواجه عبدالله انصاری

یارب ز شـــــراب عشــق سرمستم کن

یکبــــــاره به بنــــــد عشق پا بستم کن

از هر چــه جز عشق خود تهیدستم کن

در عشق خودت نیست کن و هستم کن

خواجه عبدالله انصاری

خـــاک آدم هنـــــوز نــــابیختـه بود

عشق آمـــده بود، در دل آویخته بود

این باده چو شیرخوار بودم، خوردم

گــــویی می و شیر باهم آمیخته بود

خواجه عبدالله انصاری

انصاف بـــــده، ای فلـک مینــــا فام!

زین هــــر دو کدام خوبتر کرد حرام

خورشید جهانتاب تو از جانب صبح

یا مـــاه جهانگرد من از جـانب شام؟

امیر علیشیر نوایی

ای تــــو را چـون دل عشاق پریشان کاکل

قـــامتت فتنـــه و ســـر فتنـــه دوران کاکل

همچو دودی است که برگرد سر شمع شود

حلقــه حلقــه به ســــر آن مـــه تابان کاکل

سیفی

چون من به غم تو در جهان فردی نیست

دلســـوختـهء نیـــــاز پـــــروردی نیست

خــــواهم غم و درد خویش را شرح کنم

لیکن چـــــه کنم که هیچ همدردی نیست

شیخ زاده پورانی