رباعیـــــات

از عزیز علیزاده

این چــــرخ فلک دگـــــر گــونم کـــــــرده

و از عقــــل سلیـــــــم بیـــــــــرونم کــرده

این درد عظیـــم کــــــــــــه من دارم در دل

در وادی غــــم چـــــو مجنـــــونم کـــــرده

این هستی نگر چه هست در هستــی خویش

این مستی نگر چه مست در مستی خــویش

این نیستی نگر چون رست در نیستی خویش

این پستی نگر چه پست در پستی خــــــویش

مست و خراب و محــــــزونــــــــــم امشب

و از عقــــــل سلیم  بیــــــرونــــــــم امشب

دیشب نبـــــود مهــــر و وفــــایت بــــا مـن

تـــــو لیلـی و من مجنــــــونــــــــــم امشب

این نظم جهـــــان از بهـــــر ما آمـــده است

هم ســـردی و هم گرمی چـه بجا آمـده است

این ماه و خـــورشید که در آسمــان می بینی

نـــــوری است کـــه از نور خدا آمـده است

این سبـــزه و گل چــــه صفـــــــــــای دارد

و این بلبــــــل شوریـــــده چـــــه نوای دارد

این پائیز طلایــی چو نزدیــک شــد بمـــــــا

و این ابــــر سیــــه بین چـــــــــه ادای دارد

بیــــا کـــه شب، شب مهتـــــاب است امشب

بیــا کـــــــــــه دل، دل بیتـــــاب است امشب

بیـــــا کــــه مست و خمــــار هـــم باشیـــــم

بیــــا که وقت، وقت شبــــــــاب است امشب

چــــه خـــواب خـــــوشی دیــــــــــــدم دیش

سیــــه دلان را رخت بستــــــــــــه و پـریش

ای ســـاقی از می نــــاب بــــریز جــــامـــی

کـــــه این نـــــویـــــد صلـــح است در پیــش

شمشیـــر بران چــــــه زخم کـــــــــاری دارد

در وقت نبــــــرد مـــــــــدد و یـــــــاری دارد

لیــــک زخـــم زبــــان دارد زهـــــر بدتــــــر

از تیغ کــــــــــه او خــــــون جــــــاری دارد

گفتــم: لبریـــز زمــــی ناب کن جــــامــــــــــم

بـــــر درگـــه میخـــــانه نــــــویس نـــامـــــــم

گفتــا: کــــه این کــــــار نشایـــــد از تــــــــــو

گـــــر کنـــم چــون روز، سیــــه شــود شامـم

نــــا کرده گناه کشیـــدند بر سر دار مـــــــــرا

ناکــــرده خطا آوردنـــــد به اقــرار مـــــــــرا

پرسیـــد چنین چـــرا شد ای دوست عــــــزیز؟

گفتـــــم سخن راست، خصم شد خبـردار مـرا